Μοναξιά

Ένα πέπλο μαύρο και μακρύ,

σκεπάζει την καρδιά μου,

και ένα σκοτάδι βαθύ,

μαυρίζει τα όνειρά μου.

 

Τίποτα πια δεν έχει μείνει,

ούτε χαρά μα ούτε και λύπη.

Όλα στην άκρη τα αφήνω,

και μόνη μου θα παραμείνω.