Η ψυχή σου

Έγινες η ανατολή,

έγινες η δύση.

Έγινες η χρυσή γραμμή,

γύρω από τα σύννεφα.

Οι ακτίνες,

που θα φωτίζουν πια,

τη δική μας ψυχή.

Γιατί η δική σου,

συνάντησε το άπειρο.

 

Eίσαι το θρόισμα των φύλλων,

το δροσερό αεράκι,

που φυσάει γαλήνη,

που σπάει τον πόνο,

που ραγίζει τις ψυχές μας.

 

Αφιερωμένο στον ξάδελφό μου Γιώργο Βουδουλάκη που έγινε ένας άγγελος και με προσέχει από ψηλά.