Δεν ξεχνώ...

Καθώς κοίταζα μέσα στις κούτες με βιβλία και τετράδια από τα σχολικά μου χρόνια, βρήκα αυτά τα τετράδια από τότε που πήγαινα στο δημοτικό. Τότε, δεν καταλάβαινα γιατί μας έδιναν αυτά τα τετράδια. Κάθισα και σκέφτηκα: Για να μας έδιναν τότε αυτά τα τετράδια, σημαίνει πως ήθελαν να περάσει το μήνυμα στη δική μας γενιά πως δεν πρέπει να ξεχάσουμε…  Τη γη που έχασαν οι γονείς μας, τα βάσανα του πολέμου που υπέστηκαν…  Εγώ όμως τι έχω να θυμάμαι από εκείνα τα μέρη; Δεν τα έζησα. Πώς να ξεχάσω κάτι που δεν θυμάμαι; Μετά από λίγο, σκέφτηκα… « Όχι. Έχεις να θυμάσαι. Τις ιστορίες που σου είπαν οι γονείς σου και οι παππούδες σου. Έχεις να θυμάσαι, τα μέρη αυτά που επισκέφθηκες με τους γονείς σου, δείχνοντας ταυτότητα. Έχεις να θυμάσαι ό, τι σου δίδαξαν στο σχολείο, ό, τι έμαθες μέσα από σχολικές εκδηλώσεις. Έχεις να θυμάσαι τις εικόνες, μέσα από ντοκουμέντα, μέσα από βιβλία». Δεν πρέπει να αφήσουμε το χρόνο να μας κάνει να ξεχάσουμε. Είναι ο τόπος των παππούδων μας, των γονιών μας… Είναι ο τόπος μας. Ο τόπος ο δικός μας. Η Κύπρος μας, ολόκληρη. Τα τετράδια αυτά λοιπόν, στο πάνω μέρος γράφουν «Δεν ξεχνώ» και κάτω έχουν μία φωτογραφία. Ένα από αυτά έχει φωτογραφία του λιμανιού της Κερύνειας και στο οπισθόφυλλο το μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα. Ένα άλλο, στο εξώφυλλο, το θέατρο των Σόλων και στο πίσω μέρος τον Πενταδάκτυλο. Άλλο τετράδιο, έχει μπροστά, το μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα.  Το τετράδιο της Μουσικής, έχει στο μπροστινό μέρος τον Ορφέα και στο πίσω το μοναστήρι του Αποστόλου Βαρνάβα. Ένα ερώτημα γεννήθηκε μέσα μου: Εξακολουθούν να δίνουν ακόμη, αυτά τα τετράδια στα σχολεία; Αποφάσισα λοιπόν να το ψάξω λίγο στο διαδίκτυο… Η απάντηση που βρήκα, με απογοήτευσε…